امروز بعد از چند ماه به گلدونم اب دادم. يادم نمي رفت كه بهش آب بدم فقط نميدونم چرا هيچ چيزي منو سمتش نميكشوند. گذاشته بودمش يك گوشه تاريك و بدون آفتاب اتاق و مخصوصا بهش نگاه نميكردم. گاهي از گوشه چشم ميديدمش كه انگار داشت با برگهاش به من نگاه ميكرد. فقط منو داشت. ولي من رومو ميكردم اون طرف. جرات نميكردم به برگهاي خشك شده اش نگاه كنم. گلدون من گاهي منو تهديد ميكرد كه ميميره گاهي التماسم ميكرد كه ميميرما گاهي قهر ميكرد و نگاهم نميكرد. امروز كه رفتم بهش آب بدم تعجب كردم كه چطور بيشتر برگهاش هنوز سبز موندن با اينكه كسي هم بهش آب نداده بود و از نور خورشيد هم دور بود. بعد من مثل مادري كه بعد از مدتها فرزندش رو پيدا كرده...نه!...مادر نه! مثل آدمي كه هميشه تلاش ميكرده عشق رو در وجودش بكشه و حالا ميخواد باور كنه كه عشقي هم هست بهش آب دادم. گلدونم با چشمهاي اشكبار نگاهم ميكرد.

ـ خيلي منتظرت بودم.

وقتي كه روياها تحقق مي يابند زندگي رنگ ديگري پيدا ميكند

آسمان آبي تر شده بود.دنيا مال من بود

پست شدم به آسمان رسيدم

پرنده ها را كشتم

اما

پرواز را به خاك سپردم!

ظاهرا ضرری ندیدم

اما بعدا که به خودم اومدم

بعد از یه سال

پشیمون شدم

اما دیگه مهم نیست.